Ιστορικά στοιχεία

Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια και μετά την επανάσταση του 1821, έγινε μεγάλος αναβρασμός στον κατακαημένο Μοριά και ιδίως στο νομό Αρκαδίας, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται η Τρίπολη. Στους Τούρκους γεννήθηκαν υποψίες για τη Φιλική Εταιρεία από τις κινήσεις των κλεφτών και ιδίως του Κολοκοτρώνη (τον οποίο επικήρυξαν) και των άλλων οπλαρχηγών και προέβησαν σε λεηλασίες και διώξεις.

Τα χωριά Κακούρι, Λουκά, Νεστάνη και Κάψια ήσαν τα πιο προσιτά για λεηλασία από τους Τούρκους της Τριπόλεως, αφού απέχουν περί τα 20 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, με καλό δρόμο. Για το λόγο αυτό πολλοί κάτοικοί τους εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και κατέφευγαν σε μέρη απρόσιτα, για μεγαλύτερη ασφάλεια. Πρώτος που έφυγε από το χωριό μας κατά την επιδρομή των Τούρκων, ήταν ο ιερέας Κακούρης, που πήρε μαζί του και το Άγιο Ποτήρι και τον ακολούθησαν και άλλοι πολλοί που μετακινήθηκαν σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στη Γορτυνία, όπου έχτισαν οικισμό που τον ονόμασαν «Κακουραίικα».

Απ’ αυτούς που έφυγαν στη Γορτυνία και έφτιαξαν το χωριό Κακουραίικα, γνωριζουμε δυστυχώς μόνο λίγους. Ένα Σταμάτη, ένα Μήτρο και έναν Αντώνη, οι απόγονοι των οποίων ονομάστη­καν Σταματόπουλοι, Μητρόπουλοι και Αντωνόπουλοι αντίστοιχα.

 

 

Σημείωση

Ο Ιερέας Γεώργιος Ν. Κοτσιάνης γράφει στο βιβλίο του «Το Αρτεμίσιο Αρκαδίας «Κακούρι)»:

Στη δεκαετία 1950-1960 ήρθα σε επαφή με μερικούς από τα Κακουραίικα, οι οποίοι μου είπαν ότι ξέρουν και πιστεύουν πως η καταγωγή τους προέρχεται από το Κακούρι. Ο παπάς του χωριού τους, σε μια συνάντηση που είχα μαζί του τυχαία στην Τρίπολη (στο μαγαζί του Ν. Μπίρη), με ρώτησε:

Πώς λέτε στο χωριό σας, Κακούρι, το δοκό που βάζετε για να στερεωθεί το πάτωμα;

Του απάντησα αδίσταχτα: πατερό ή πάτερο.

 Μπράβο, μου απάντησε. Έτσι το λέμε και εμείς στο χωριό μας, τα Κακουραίικα.

Αυτό δείχνει του λόγου το αληθές, αφού σε κανένα από τα γύρω χωριά και από ολόκληρη την περιφέρεια δεν λέμε το δοκάρι του πατώματος πατερό. Δυστυχώς, δε θυμάμαι το όνομα του ιερέα ούτε τον συνάντησα άλλη φορά, ούτε άλλον κανένα.

 

 

Νέα Μαντίνεια Αβίας. Δέκα χιλιόμετρα έξω από την Καλαμάτα χτίστηκε από αποίκους Μαντινείς και με συμμετοχή Κακουραίων οικισμός που πήρε το όνομα Νέα Μαντίνεια. Εκεί υπάρχουν κάτοικοι με το επώνυμο Κακούρος. (πληροφορίες από τον ιερέα Κων/νο Γερασιμόπουλο Γραφείο γάμων Αρχιεπισκοπής Αθηνών).

 

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ιδίως σε πόλεις, έχουν καταφύγει πολλοί από το Κακούρι, αναζητώντας καλύτερη τύχη. Όπως και σε άλλες περιοχές, έτσι και στο χωριό μας, η αστυφιλία πήρε μεγάλη έκταση μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Στο ίδιο διάστημα πολλοί από το χωριό μας, ιδιαίτερα νέοι, μετανάστευσαν στην Ευρώπη, Αμερική, Αφρική και Αυστραλία. Γενικά οι μετακινήσεις των συμπατριωτών μας έγιναν από το . 1895-1910, από το 1922-40 και από το 1945 μέχρι σήμερα.

Όλοι ή μάλλον οι περισσότεροι απ’ αυτούς που μετακινήθηκαν προς τις πόλεις διατηρούν τα πολιτικά τους δικαιώματα στο χωριό. Έτσι, όταν ανά τετραετία γίνονται βουλευτικές ή δημοτικές εκλογές, ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα στο Κακούρι, με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να φθάνουν περίπου τον πληθυσμό του χωριού (ψηφοφόροι 610, πληθυσμός 621 κάτοικοι το 1991).

Γενικά, όλοι οι μετανάστες, εσωτερικού και εξωτερικού, δεν ξεχνούν ποτέ το χωριό τους και προσπαθούν πάντοτε να διατηρούν ισχυρούς δεσμούς μαζί του. Απόδειξη τούτου αποτελούν οι συχνές επισκέψεις, οι μεγάλες δωρεές, ιδιαίτερα από ομογενείς του εξωτερικού και τα έργα που έχουν γίνει στο χωριό.